nergenshuyze

Premier Van Rompuy is alweer lang vergeten en ook president Van Rompuy is alweer naar de vergeethoek verbannen. De media hebben zich nu op Yves Leterme, op Brussel-Halle-Vilvoorde, Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene gestort.

Brussel-Halle-Vilvoorde. Kan iemand me uitleggen waarom dat nu zo belangrijk is? Ja, omdat het gesplitst moet worden! Maar waarom dan? Omdat de verkiezingen anders straks ongrondwettelijk zouden zijn? Ja goed. Maar waarom willen wij Vlamingen die splitsing nu wel en de Franstaligen dan weer net niet. Misschien is het te simpel; als de verkiezingen voor ons ongrondwettelijk zouden zijn, dan zijn ze dat voor de Franstaligen toch ook?

Ik hoorde Reynebau deze week op de radio, een boeiende uiteenzetting over het verschil tussen het territorialiteitsprincipe en het personaliteitsprincipe of -beginsel. Daarmee werd de zaak al een beetje duidelijker. Niet veel. Maar toch. Reynebau vermeldde terloops dat het indertijd niet de Vlamingen, maar de Franstaligen waren die een taalgrens wilden. Ah zo! Ik wacht vol spanning op het duidingsprogramma, het kranten- of tijdschriftartikel dat eens wat verder gaat dan de pro's en contra's voor de splitsing, de asmunt die gevraagd wordt, de hele koehandel die staatshervorming heet en gewoon uitlegt waarom wij (Vlamingen dus) die splitsing nu persé willen en de Franstaligen die persé niet willen.

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de hele zaak een beetje opgeklopt is. Een symbooldossier heet zoiets dan waarbij elke partij het leuk vindt om de andere de gordijnen in te jagen. Vergeten haast zijn de nakende ontslagen bij Opel Antwerpen, de honderden asielzoekers die overnachten in stations en parken, de duizenden Vlamingen in uitzichtloze schuldenlast, de vele jonge gezinnen op zoek naar betaalbare huisvesting, kinderopvang... Maar dat zijn natuurlijk allemaal problemen die in het niet verzinken bij BHV. Jamaar, hoor ik daar al zuchten, als Vlaanderen meer bevoegdheden zou hebben dan kunnen we die problemen zelf allemaal veel beter oplossen.

Oh! Was het dan niet de Vlaamse minister-president Kris Peeters die zich buigt over het dossier Opel Antwerpen. En zijn de wachtlijsten in de sociale huisvesting, huisvesting op zich, kinderopvang, ouderenzorg... geen Vlaamse bevoegdheden? Maar misschien houden we ons beter bezig met ernstige zaken. Zoals de benoeming van Vlaamse burgemeesters die geen Nederlands (willen) praten. En Brussel-Halle-Vilvoorde natuurlijk.

Volgende week zondag komt de hele familie hier eten. Een beetje voor mijn verjaardag, maar vooral voor die van Hannelore die eerder deze week 18 geworden is en vrijdag hopelijk slaagt voor haar rij-examen. Er was deze week trouwens weer heel wat te doen over die rij-opleiding. Die dus volgens sommigen verplicht zou moeten gebeuren via een erkende rijschool. Iedereen spreekt voor zijn eigen winkel natuurlijk. Ik blijf zoeken naar de cijfers die aantonen dat wie een rij-opleiding volgde beter rijdt dan wie dat niet deed en bijgevolg minder ongevallen heeft. Het werd deze week trouwens nogal behoorlijk ridicuul voorgesteld. Alsof je zomaar met iemand zonder rij-ervaring de stad induikt. Ik heb m'n zoon leren rijden, nu m'n dochter. Eerst op zater- of zondag naar het industrieterrein, daar op een parking van zitje wisselen en de basis leren: aanzetten, stoppen, schakelen. Dan parkeren tussen kegeltjes, dat soort zaken. Even het blokje rond. En naarmate het steeds beter gaat de weg met wat verkeer opzoeken. Mij is nog altijd niet duidelijk wat daar verkeerd aan is. Misschien zijn er anderen die het minder 'goed' aanpakken, maar er zullen ook rij-instructeurs zijn die het minder 'goed' aanpakken. Tussendoor gehoord op het nieuws dat Schouppe de nultolerantie wil invoeren inzake alcoholgebruik voor jonge chauffeurs. Nog even en we zijn op het punt aanbeland dat wie jonger dan 21 is en een rijbewijs heeft tijdens het weekend zijn where-abouts moet opgeven. Over de zin en onzin van nultolerantie inzake alcoholgebruik en sturen kun je discussiëren, maar het voorstel van Schouppe is alweer een voorbeeld van het ad hoc-beleid van onze politici. Zwaar verkeersongeval met een licht benevelde jonge chauffeur en verkeersdoden en je kunt er donder op zeggen dat binnen de week een politicus komt aandraven met een voorstel. Ik  blijf vruchteloos zoeken naar een visie en een beleid op termijn, maar goed, het zal wel weer aan mij liggen.

Goed, terug naar het feest van zondag. Bij mijn vrouw waren ze thuis met zessen en ook al zijn schoonvader en schoonmoeder overleden, dat brengt dus een hoop volk mee, kinderen en lieven inbegrepen. Bij ons thuis met drieën. Straks moeten we hier dus plaats zoeken voor 31 personen. En dat betekent sleuren met tafels, stoelen, verschuiven van kasten en allerlei andere ingrepen. Verder schuren en poetsen natuurlijk. Er zijn ook voordelen aan verbonden: de hele week al proeven we hier elke avond cava om de keuze voor zondag te bepalen. En gisterenavond ben ik naar een proeverij van Portugese wijnen geweest, ook al in het vooruitzicht van het kiezen van een wijn voor zondag. Voor de cava ligt de keuze al vast, de wijn heb ik nog niet gevonden. Misschien worden het wel gewoon een dozijn flessen uit mijn overigens bescheiden kelder.

Ondertussen weet ik al wat ik 'krijg' voor mijn verjaardag: een schilderij dat we deze middag samen zijn gaan bekijken. Weg verrassing. En een etentje in Sluis. Ik vrees dat het niet in Oud-Sluis zal zijn wegens budgettair onhaalbaar. 't Is iets voor mijn vijftigste verjaardag misschien, ik heb dus nog wel een paar jaar tijd om enige financiële reserve aan te leggen. Vanavond heeft Hannelore wat vriendinnen geïnviteerd voor een aperitiefje vooraleer ze naar een bal trekken. Gisterenavond is ze met diezelfde vriendinnen een hapje gaan eten. De jeugd van tegenwoordig viert z'n 18de verjaardag duidelijk anders dan wij. Een garagefuif was het toen. Bier uit een flesje, luide muziek, misschien wat chips. Zeg nu nog eens dat de tijden niet veranderd zijn.

Hij is dus president geworden. Onze Herman. Gisterenavond een van trots glunderende zus Tine en broer Eric op het scherm. En op alle kanalen en zenders dezelfde beelden en commentaren. Eén zinnetje uit de persconferentie van de nieuwe president is bij me blijven hangen. 'Tot voor één maand' dacht hij nog zich metvolle overgave en al zijn energie te kunnen wijden aan het oplossen van de Belgische problemen. Tot voor één maand.

Misschien hebben ze ons dus de voorbije weken wat wijsgemaakt. Al die zogezegde Europakenners en experts. Met hun gewauwel over de delicate evenwichten, het moeizame zoeken naar een consensus, het Europese besluitvormingsproces. En wist Van Rompuy een kleine maand geleden al dat hij en niemand anders de eerste President van Europa zou worden. Het verklaart misschien het wat komische afscheid van Van Rompuy en de woorden die hij zich in de wandelgangen liet ontvallen. Ik vraag me af hoeveel mensen op de hoogte zouden geweest zijn. Internationaal een handvol wereldleiders wellicht, Sarkozy, Merkel, Brown misschien. In eigen land, Marianne Thijssen ongetwijfeld en misschien de vice-premiers. En ergens, op een bepaald moment heeft iemand gelekt en Van Rompuy in pole-position geschoven en is die onvoorstelbare mediaheisa ontstaan en begon het openlijk speculeren, discussiëren en debatteren over zijn opvolging. Vandaag lijkt het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde in een stroomversnelling te zijn beland. Misschien willen de franstaligen nog snel een deal met de oude premier omdat de nieuwe wat moeilijker gaat doen. En misschien hebben we met z'n allen de bijna ex-premier wel onderschat en staat hij een stuk verder dan we met z'n allen gedacht hebben. In België, maar ook in Europa. Tot voor één maand, weet u wel.

Ach het zijn speculaties. Maar Van Rompuy zal wel niet de grijze muis zijn waarvoor velen hem aanzien. Wist u trouwens dat onze bijna ex-premier ooit een paar schapen gehad heeft? Waarvan er een paar bij mij gefokt zijn. De nieuwe premier heeft zijn geiten, de bijna ex-premier had of heeft zijn schapen. En sindsdien voel ik me verbonden met Van Rompuy. En nu ga ik haikoes schrijven.

Ik vraag meaf hoelang ik aan dit tempo kan blijven doorleven. Het was, laat het ons zo zeggen, een hectische dag. Kort nadat ik diensthoofd werd hebben we met onze hele dienst een soort vorming gevolgd, over organisatie, interne communicatie, dat soot zaken. Eén van de dingen die me altijd zal bijblijven is de vaststelling dat iedereen het waardeerde dat mijn deur altijd 'open' stond. Letterlijk en figuurlijk. Het heeft zo ook z'n nadelen. Als ik wat later binnenkom dan krijg ik desondanks een vriendelijke goedemorgen van Daniëlle, maar niet zelden hoor ik ze achter m'n rug bellen 'hij is juis toegekomen'. En tegen dat ik m'n jas op de kleerhnger gehangen heb, plaats genomen heb op m'n stoel staat de eerste collega in het deurgat. Dat gaat meestal een tijdje door, alleen onderbroken door telefoons, vergaderingen... Tussendoor tekent een mens wat brieven, controleert een mens wat brieven, neemt men de post door, beantwoordt men de vele mails die heen en weer vliegen, lost men wat kleine en grote problemen op en voor ge 't weet is 't half één. Dan haast een mens zich naar huis om wat te eten, met de vrouw te discussiëren over hoe we straks de living gaan inrichten en dan snel terug naar 't werk omdat ge om half twee alweer een samenkomst hebt met een aantal mensen. Daarna herhaalt het hele verhaal zich, tussendoor hebt ge efkes tijd om iets grondiger uit te zoeken, wat telefoons te plegen, een aantal mensen te consulteren, om vier uur hebt ge bijzonder comité, na afloop neemt ge nog eens de mails en wat nota's door en dan haast een mens zich alweer naar huis. In dit geval met een ommetje langs een klasserestaurant waar ge met wat collega's (op eigen kosten) iets kunt gaan eten.

En zo gaat een dag voorbij. Veel sneller dan ge ooit kon vermoeden. 'k Heb tussendoor een telefoontje gedaan naar Michaël die vandaag jarig is, 54 geworden is, exact een week voor de dag waarop ik 47 zal worden. En passant afgesproken om op 12 december wijn te gaan proeven samen.

Morgenochtend hebben we managementteam zoals dat zo mooi heet en wordt de begroting voor volgend jaar besproken. Na de middag zou ik toch graag efkes thuis blijven, wat bladeren harken in de tuin en als het heel even meezit, misschien een klein toerke gaan maken met mijnen vélo.  Ik realiseer me net dat ik vandaag m'n zoon nog niet gezien heb, en dat uitgerekend op de dag dat hij zijn eerste dag huisartsenstage achter de rug heeft. Dat m'n dochter morgen 18 wordt... Eén troost, 't is bijna weekend.

Een mens maakt wat mee. Het leven zoals het is, zeg maar. Ik ben voorzitter van de lokale adviescommissie die moet beslissen over het al dan niet afsluiten van de toevoer,het al dan niet plaatsen van een budgetmeter, het opleggen van afbetalingsplannen. Niet alleen van gas en electriciteit, maar ook voor water. Al hebben we voor dat laatste (nog) geen budgetmeters. Eén keer per maand komt de commissie samen en het blijft bevreemdend hoeveel dorpsgenoten er wel zijn die, laat het ons zo stellen, nogal nonchalent zijn met het naleven van de betalingstermijnen. Het is nochtans niet zo dat zo'n commissie zomaar beslist. De betrokkenen zijn voordien aangeschreven, verwittigd van het feit dat hun dossier voorkomt op de zitting, dat afsluiting een mogelijkheid is... Hen wordt gevraagd contact op te nemen, langs te komen om een regeling uit te werken. Ze zijn welkom op de zitting zelf. Ze krijgen een brief, worden opgebeld, soms gaat de matschappelijk werkster aan huis in een poging om alsnog contact te krijgen. De meerderheid reageert niet of komt niet langs.

En dus is het altijd moeilijk om in eer en geweten te beslissen. Gaat het om een echtpaar of een alleenstaande? Hebben beide partners of één van de partners vast werk? Hoe oud zijn ze? Zijn er kinderen en hoe oud zijn die? Het grote drama is dat je mensen niet kunt dwingen om zich te laten helpen: schuldbemiddeling aan te vragen of bij het ocmw aan te kloppen om budgetbeheer of begeleiding te vragen, of gewoon om bemiddeling bij het opstellen van een afbetalingsplan te vragen. En dus moet er soms beslist worden om af te sluiten. In de stille hoop dat dit het ultieme drukkingsmiddel is om iemand toch zover te krijgen hulp te aanvaarden. Meer dan drie uur hebben we gedaan over pakweg 70 dossiers, of beter, mensen en hun gezinsleden.

De tijden zijn veranderd. Mensen nemen het niet meer zo nauw met hun betalingsverplichtingen. En wie geld tekort komt kan gaan lenen. Makkelijk lenen. Te makkelijk lenen. Niet alleen voor het huis of de wagen, maar voor het trouw- of communiefeest, de reis, het nieuwe salon, de nieuwe televisie. Nog niet zo lang geleden spaarde iedereen eerst. Tot hij genoeg had om die reis te betalen, dat salon te kopen. Wachten kan vandaag niet meer. Het consumptiedier wil niet uitstellen, niet wachten, niet zaaien om daarna te oogsten. Neen, alleen maar oogsten, plukken. Tot er geen vruchten meer over zijn en dus ook geen zaadjes meer om een nieuwe boom of plant te laten ontwikkelen en vruchten dragen.

Zo, nog even m'n blogje bijwerken voor ik een uurtje ga spinnen. Met de auto. Voorlopig toch nog. Als straks de kilometerheffing er komt zou dat wel eens anders kunnen worden. Onze heren politici hebben opnieuw het licht gezien. In het noorden dit keer. Ik herinner me de uitval, ooit op een informele persontmoeting, van de Knokse burgemeester Lippens, op z'n minst een man met visie. Hij had het over de 'groene Ayatollahs' in Brussel. Straks ga ik hem nog gelijk moeten geven ook.

Dat we een inspanning moeten doen voor het milieu, kijk daar kunnen we het allemaal mee eens zijn. En dat die inspanning inhoudt dat elk een beetje moeite zal moeten doen, dat lijkt me ook logisch. Maar een kilometerheffing invoeren lijkt me wat al te simpel. Zeker als je 't bekijkt vanuit het landelijke Moerhuize, ook al woon ik dan in de gemeente waar ik werk. Van hier thuis naar het werk is het toch algauw een kleine 6 kilometer en die leg je 's morgens of 's avonds misschien nog makkelijk met de fiets af, maar over de middag snel eventjes naar huis fietsen om de hand uit te laten, de brievenbus te legen... Dat is al een stukje minder evident. en als m'n dochter naar school in Brugge wil dan moet ze algauw een kleine 6 kilomter fietsen om daarna in een overvolle bus naar Brugge te rijden. En ge moogt er van zeggen wat ge wilt, ik laat mijn 18-jarige dochter bij nacht en ontij geen 6 kilometer langs onverlichte buitenwegen naar huis fietsen na een nachtje uit. Een buurtwinkel hebben we hier niet, een dokter of tandarts al evenmin. Het postkantoor, de bank,...Met het openbaar vervoer geraak je er niet. En als ik of m'n echtgenote dan toch de wagen moeten nemen om naar het station in Aalter of Eeklo te rijden (waar je toch geen parkeerplaats vindt) voor een dagje Brussel of Gent, nou, dan kun je net zo goed met de wagen doorrijden.

Natuurlijk is er wat voor te zeggen om het transitverkeer in ons land te belasten en mee te laten betalen voor het gebruik van onze wegen. Maar er moeten andere manieren te vinden zijn dan simpelweg een kilometerheffing in te voeren.Natuurlijk zijn UNIZO en VOKA voor, zij rekenen straks de prijs gewoon door aan de brave consument. Even kijken aan wie ik zou kunnen doorrekenen?

Het punt is natuurlijk dat we de wagen wat vaker langs de kant moeten laten staan, eens wat meer gaan nadenken over wat we met de wagen doen. Maar niet iedereen woont in Antwerpen, Brussel of Gent. En het openbaar vervoer is gewoon ontoereikend en wat het Meetjesland betreft bij momenten zelfs onbestaand. Ondanks de belbus waarvan we er hier in de regio twee hebben. Wat simpelweg betekent dat iemand die van Sint-Laureins naar het ziekenhuis in Sijsele wil twee belbussen moet nemen: eentje van z'n woonplaats (of ergens daar in de buurt) naar de halte op de grens met Maldegem) dan de belbus naar de grens met Sijsele en dan een eind te voet, of lijn 58 nemen. En dat voor een verplaatsing van hoop en al 18 kilometer.

Voorstanders gaan straks ongetwijfeld aanvoeren dat rijden buiten de spits goedkoper zal zijn. Dat moet ik nog even overleggen met de baas, of onze diensturen niet kunnen aangepast worden. En dan maar meteen gelijk de schooluren, anders wordt het twee keer rijden: een keer naar het werk en daarna nog een keer om de kinderen op of af te halen.

Maandag. Een dag zoals alle anderen, of toch weer niet. 'k Heb vandaag afscheid genomen van mijn ondertussen bijna 12 jaar oude Navara. Gisteren leeggemaakt op de papieren na. Wat muntstukken, veel kogelpennen, snoepjes waarvan de houdbaarheidsdatum al ver achter ons ligt. Een paar ceedees, papieren, een boek, een fluohesje, wat vijzen en moertjes, een paar badges, parkeertickets... Ik heb het er allemaal uitgehaald, deze morgen mijn fiets in de laadbak gestopt en naar de garage gereden waar ik hem achtergelaten heb. Een auto armer, 3800 euro rijker. Met de fiets naar 't werk, er was geen zuchtje wind en ik vroeg me af waarom ik niet vaker met de fiets naar 't werk ga. Straks zullen we misschien wel moeten, omwille van de dreigende kilometerheffing, weet je wel.

Geen staf deze morgen, wel alle verslagen en dossiers gelezen voor de dossierbespreking van deze middag. Een paar telefoons tussendoor, wat mails gelezen en beantwoord, na de middag dossierbespreking, tot net voor vijf uur. 'k Heb er nadien de brui aan gegeven, naar huis, de paardenstallen gemest, gegeten en opnieuw aan 't werk. Mails gelezen en beantwoord, mijn stukjes voor de Paardenkrant gemaakt. Telefonisch interview met Jos Lansink, net terug van zijn tweede plaats in de finale in de Global Tour en 180.000 euro rijker. Desondanks een grote mijnheer. Wereldkampioen en desondanks niet te beroerd om zelf terug te bellen als hij mijn nummer terugvindt onder de gemiste oproepen op zijn mobieltje. Heb hem bedankt voor het terugbellen, 'graag gedaan' zei hij en hij meende het nog ook. Stukje gemaakt met Leon Thijssen, de sympathieke Nederlander die afgelopen zondag in het Poolse Leszno won. Paar korte stukjes, wat uitslagen uitgevlooid, het internet afgezocht naar wat achtergrondinformatie.

Tegen vrijdag moet ik nog een column schrijven en vanaf volgende maand ook om de veertien dagen een extra pagina zien te vullen met een groot stuk naar keuze. De boekhouder zal tevreden zijn, ik had hem deze morgen trouwens nog aan de lijn net vooraleer hij mijn elektronische belastingaangifte zou doorsturen. We gaan een beetje terugkrijgen straks, met dank aan de investering in zonnepanelen en vooral de fiscale aftrekbaarheid daarvan.

En nu nog een beetje uitrusten in de zetel voor de televisie. 't Is makkelijk televisiekijken, een vorm van consumptie waarbij je amper moet nadenken. Heel anders dan een boek lezen eigenlijk. Maar goed, 't is maandag, een dag zoals alle anderen. Of net niet? 'k Heb daarnet een stukje gelezen op de blog van Benedikt. Hij zit diep, heel diep en ik vraag me af waar ergens in de diepte hij die wondermooie zinnen weet te vinden. 'k ga me veroorloven hier een stukje te kleven uit zijn blogje van gisteren. Om efkes heel stil bij te worden en na te denken;

'Traag, druppelsgewijs, kan iemand het nog schelen. Verdomd het kraakt, het breekt, het knarst een hart kan zich verdelen. Heel diep die pijn die snijdt, die klieft door merg door been en wijst met holle kreet realiteit de weg. De toekomst ligt nu in een dag waar alles moet en niets meer mag. Doe ogen dicht en drroom vanbinnen dat een of ander simpel iets kan starten kan beginnen. Het water stroomt naar `t laagste punt dat kun je nog voorspellen maar al de rest van `t leven kan niemand je vertellen. Verstil, verzacht maar geef niet op laat los, laat los, laat alles komen druk weg die pijn, maak plaats voor in mijn dromen.'